Επικάλυψη Σοκολάτας στο παγωτό σας?

Προσπαθώντας να διατηρήσω την ψυχική και σωματική μου υγεία σε ισορροπία, παίρνω τον συνηθισμένο μου περίπατο, εν μέσω καραντίνας,  στην Μεσσηνιακή εξοχή. Λιγο αργότερα, εντοπίζω στο βάθος μια οικογένεια που έχει σταματήσει στα δεξιά, και διακρίνω μία ένταση στον αέρα. 

Το μικρό κοριτσάκι της οικογένειας, που πρέπει να ήταν περίπου 5 χρονών, έχει πέσει με το ποδήλατο του και έχει χτυπήσει ελαφρά το γόνατό του. Οι γονείς του στεκονται λιγο χαμένοι γύρω του και προσπαθούν να αντιδράσουν.

Εγώ πλησιάζω με αργά βήματα και το ομολογώ με τρώει η περιέργεια για την έκβαση αυτής της σύντομης περιπέτειας.

Οι γονείς και οι δύο στέκονται όρθιοι πάνω από το παιδί και το πεσμένο ποδήλατο. Το υψομετρικό αλλα και ψυχολογικό χάσμα μεταξύ του παιδιού τους μεγαλώνει. 

Το παιδί βρίσκεται σε παροδικό σοκ ενω οι γονείς αρχίζουν να επιστρατεύουν ότι ξέρουν και δεν ξέρουν ώστε να το καθησυχάσουν. Κυρίως εκείνοι δεν αντέχουν να βλέπουν το παιδί τους στεναχωρημένο και έτσι προσπαθούν να το αποσπάσουν απο το γεγονός. 

Με περίσσια ταχύτητα λοιπον, αρχιζουν να βγαζουν απο το τσεπάκι τους μερικά απο τα “12 Εμποδια Επικοινωνίας” 

“Ελα μωρέ, πως κάνεις ετσι? Δεν είναι τίποτα!”

“Εσύ είσαι μεγάλο κορίτσι”

“Που να σου πώ έγω που έιχα πέσει μία φορά  τι είχα πάθει”

Το παιδί αποσβολωμένο τους κοιτά και δεν αντιδρά. Εγώ διακριτικά πάντα,  πλησιάζω το σκηνικό και αναρωτιέμαι αν τελικά τα εμπόδια επικοινωνίας που χρησιμοποίησαν οι γονείς άθελά τους θα είχαν για αυτούς το επιθυμητό αποτέλεσμα. 

Για άλλη μία φορά ο Γκορντονς με επιβεβαιώνει. 

Ο πατέρας λέει στο κοριτσάκι “ Ελα δεν έχεις κάτι! Πάμε να φάμε ένα παγωτό!!!”

Τι πιο δελεαστικό για ένα παιδάκι από ένα παγωτό θα μου πεις? Φαντάζεσαι ότι το κοριτσάκι θα έφευγε τρέχοντας,  χωρίς δεύτερη σκέψη σωστά¨?

Κι ομως δεν έγινε έτσι….Το παιδι έχει νευριάσει και δεν ξέρει και γιατί, εξαπολύει όλο τον θυμό του στους γονείς του, λέγοντας “ Οχι δεν πάω!!” και χτυπώντας το ένα ποδαράκι του βροντερά στην γη. 

Θα αναρωτιέστε, τι κάνανε αυτοι οι φροντιστικοί γονείς τόσο λάθος και αντέδρασε έστι το κοριτσάκι ή ισως σκεφτόσασταν, οτι έχουν ένα “δύσκολο” παιδι, και απλά θα τους συμπονούσατε.

Ο Γκόρντονς μας έχει απλόχερα χαρίσει όλη του την εμπειρία και την γνώση, μελετώντας ακριβώς τέτοιου είδους αντιδράσεις παιδιών. Παρατηρώντας και εγώ με την σειρά μου πολλαπλά τέτοια παραδείγματα, φτάνω για άλλη μια φορά στο ίδιο συμπέρασμα.  

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να εισακούονται!! 

Το συγκεκριμένο παιδί, δεδομένου και της ηλικίας του δεν μπορούσε να διαχειριστεί το συναίσθημά του. Κατι που για τους γονείς ήταν απλό, για αυτο το μικρό κορίτσι ήταν αφόρητο και κατέκλυε όλων των ψυχικό του κόσμο. 

Αυτό που είχε ανάγκη ήταν ένας γονιός ο οποιος δεν θα υποτιμούσε το συναίσθημά του. Το παιδί θα είχε νιώσει πλήρη αποδοχή για αυτό που του συμβαίνει. Αντιθέτως εκείνοι, περνούσαν το μήνυμα στο παιδί, οτι δεν αποδέχονται το συναισθημα του, αρά ούτε και αυτό. 

Το παιδί αυτό δεν εισέπραττε κατανόηση από τους γονείς για αυτό που ένιωθε με αποτέλεσμα να αντιδράσει.  Οι συγκεκριμένοι γονείς απλά ήθελαν να κουκουλώσουν το συναίσθημα του παιδιού, δεν ήθελαν το παιδί τους να βιώνει κάτι αρνητικό και ετσι απλα του “ζαχάρωναν  το χάπι” προσφέροντάς του παγωτό.

Πάμε να δούμε πώς θα μπορούσαν αυτοί οι γονείς να αντιδράσουν με βάσή τον Γκόρντονς.

  • Κατεβαίνοντας  στο ύψος του παιδιού, επιχειρόντας την σωματική επαφή μαζί του (εφόσον το παιδί το επέτρεπε). Αλλιώς απλά διατηρώντας  την κοντινότητα και την βλεμματική επαφή. Αυτό αμέσως θα δημιουργουσε στο παιδί ένα δίχτυ συναισθηματικής ασφαλείας. 
  • Με την μέθοδο της “Ενεργητικής Ακρόασης” ο γονιός αναγνωρίζει το συναίσθημά του παιδιού πχ. ότι πονάει η τρόμαξε πολύ και αντανακλώντας το στο παιδί, του δίνει το χώρο και το χρόνο να επεξεργαστεί αυτό που του συναίβει. 
  • Στεκόμενοι κοντά του, χωρίς πολλα σχόλια και κριτική, είτε καλή είτε κακή, παιρνάμε το μήνυμα στο παιδί ότι, είμαι εδώ για σένα, και σε αποδέχομαι όπως και να είσαι, όπως και να νιώθεις.
  • Αν το παιδί χρειαζόταν μία αγγαλιά ή να κλάψει, ώς μηχανισμό εξισορρόπησης του συναισθήματος, τότε οι γονείς θα κρατούσαν με ιερότητα τον χώρο, ώστε το παιδί  με ασφάλεια να μπορέσει να εμπειριώσει, όλα αυτά τα πρωτόγνωρα και δύσκολα συναισθήματα γιαυτο. 

Το περιστατικό θα είχε λήξει σύντομα και το παιδί θα είχε καλυφθεί συναισθηματικά. Αν ο λόγος αντίστασης του, προερχόταν από κάποια άλλη αιτία που υπέβοσκε εκεί στα μεσσηνιακά λαγκάδια, τότε οι γονείς θα είχαν την ευκαιρία μέσω της ενεργητικής ακρόασης να εξιχνιάσουν και να φέρουν στην επιφάνεια, κάτι που απασχολεί το παιδί, αλλά του είναι δύσκολο να το εντοπίσει και να το εκφράσει μόνο του.

Ετσι και στις δύο περιπτώσεις το παιδί αλλά και οι γονείς θα έβγαιναν κερδισμένοι, και κανένα συναίσθημα δεν θα είχε ανακαλυφθεί στην γαρνιτούρα ενός παγωτού. 

Αχ αυτές οι μαμάδες!

Πάνω κάτω τα μωρά, βάλτο αριστερά στον έναν γοφό και γίνε σαν τελικό σίγμα μέχρι το βράδυ. Κοιμήσου άκρη άκρη γιατί ο άντρας σου κοιμάται πάντα διαγώνια, σε οτι μέγεθος κρεβατιου κι αν είχατε. Ωχ!  το μωρο κοιμήθηκε πάνω σου “σσσσσ”και εσύ δεν κουνιέσαι για ώρα, έχεις τελείως σκεβρώσει. 

Η μικρή Μαρίλια είναι 2 και απλά έχεις γίνει ένα “Πι”  από πάνω της, ξέρεις από αυτά που έχουν η γιαγιάδες τα μεταλλικά? Βάζεις και μια σκούπα στο ενδιάμεσω μήν ξεχνιόμαστε. Μετά κρεμάσου και απο έξω απο το μπαλκόνι με τεντωμένα τα χέρια, να τινάξεις τα 20 κιλά boho Couvrerli που κουβαλούσες στα 25 από το Μεχικό.  

Το άλλο που το πάς! Στάσου μία ώρα να καθαρίζεις όρθια τα λαχανικά για το μπριαμ που ετοιμάζεις. 

Ωπ!  για μισό λεπτό, εκείνα τα επείγοντα εμαιλ τα απάντησα, φτου!! 

Άλλο ενα 2ωράκι  τουλάχιστον καμπουριάζοντας πάνω από τον υπολογιστή, για εκείνο το προτζεκτάκι μωρέ ξέρεις? Εκείνο που ανέλαβες για να ξαναβρείς τον παλιό καλό εαυτό σου!  

Εγω, εγώ θα το κάνω!!

Δωρεάν?

Δωρεάν ας είναι και ετσι!!!

Αυτή η πλάτη έχει αρχίσει να συνδικαλίζεται με την μέση και τα χέρια μπας και κάνουν κάποιο σωμα-τείο εναντίον σου.

Πάρε μια βαθιά ανάσα και σταμάτα ότι κάνεις. Δώσε στον εαυτό σου μικρές στιγμές αυτοφροντίδας. Το σώμα σου χρειαζεται διαλείμματα και επαναφόρτιση.

Η δασκάλα σου στην γιόγκα προτείνει:

  • Να μην σηκώνεσαι από το κρεβάτι αν δεν έχεις κάνει ένα γερό τέντωμα και 2  περιστροφές.
  • Κάθε φορά που τελειώνεις μία δουλειά, δίνει 1 λεπτό στο άμυρο κορμί σου και κάνε ένα κάτω σκύλο στον τοίχο ή στο πάτωμα αν μπορείς.
  • Το βράδυ πρίν κοιμηθείς βάλε ένα σκληρό μαξιλάρι η το στρωματακι της γιογκα καλά διπλωμένο, στην πλάτη ακριβώς στο σημείο του στηθόδεσμου σου και χαλάρωσε το κεφάλι πίσω σε ένα μαξιλάρι. Ανοιξε και τα χέρια και παραδώσου ολοκληρωτικά!! Τα κατάφερες και σήμερα!! Μπράβο! Αλλη μια δύσκολη μέρα και εσύ παλικάρι ή κορίτσαρος να πω καλύτέρα. 
  • Έπειτα έλα ανάσκελα και πάρε τα γόνατα σου στο στήθος. Ναι σου αξίζει μία αγκαλιά!! Αγάπη και φροντίδα πρώτα σε εμάς, ώστε να μπορούμε να είμαστε καλά να προσφέρουμε και στους γύρω μας. 

Με αγάπη και κατανόηση 

Vicky Woods

σ’ακούω

Άμα κοιτάξεις καλά αυτήν την λέξη, ίσως δείς ότι αποτελείται από στρογγυλά φουσκωτά μπαλόνια, ελαφριά, χωρίς αιχμές που θα καταφέρουν να σε σώσουν από βέβαιο πνιγμό. Μια σωσίβια λέμβος στο ναυάγιο της ψυχής σου.

Επίσης πόσο επιφανειακή καμιά φορά αυτή η λέξη….σαν κρέμα που πασαλιβεις στα χέρια σου για να μυρίζουν ωραία.
“Ναι για πες τι έγινε χθές? “ ενώ συνεχίζεις να κοιτάς ανούσια πόστ στο κινητό σου….”σ΄ακούω εγώ, λέγε” …ενδιαμέσος απαντάς και σε ένα μήνυμα μιας αλλης φίλης που το έχεις διαβάσει αλλα ξέχασες να απαντήσεις.

Μα πόσο ενυδατική μπορεί τελικά να γίνει αυτή η λέξη. Πόσο μπορεί να λυάνει και να μαλακώσει τις ουλές σου?

Τι σημαίνει τελικά ακούω?

This is an example caption

Οι περισσότεροι από εμάς, δεν έχουμε μάθει να ακούμε, πραγματικά τον άλλον. Ακούμε και εστιάζουμε μόνο σε αυτά που μας αφορούν, τα υπόλοιπα περνάνε σαν λευκή πούδρα απο το κόσκινο.
Συνήθως όταν κάποιος μοιράζεται κάτι μαζί μας, προσπαθούμε να θυμηθούμε αν μας έχει συμβεί κάτι παρόμοιο και να σπεύσουν να του το εξιστορησουμε φυσικά. “Καλά που να σου πώ τι είχα πάθει εγώ μιά φορά” Είναι ο τρόπος να του πούμε σε καταλαβαίνω έχω περάσει και εγώ το ίδιο ή και χειρότερο.
Άλλες φορές, να διακόψουμε τον άλλον ρωτώντας τον λεπτομέρειες που δεν έχουν να κάνουν με εκείνον αλλά ίσως με κάτι που θέλουμε να αποκτήσουμε εμείς από την ιστορία του.
Και φυσικά πριν καν καλά καλά τελειώσει, να του στρέψουμε τον δείκτη πάνω του, για τα λάθη που εντοπίσαμε στην συμπεριφορά του και με μεγάλο στόμφο και γενναιοδωρία βρε αδερφέ να μοιραστούμε μαζί του τις συμβουλές μας.

Σας θυμίζει κάτι όλο αυτό? Όλοι το έχουμε κάνει. Γιατί ? γιατι έτσι μάθαμε!!!

Αυτό και ακόμα περισσότερα όπως χαρακτηρισμούς και ταμπέλες, προειδοποιήσεις και εντολές, ερμηνείες και κριτική είναι μερικά απο αυτα που χρησιμοποιούμε ως μέσω επικοινωνίας προς τα παιδιά μας η τους αγαπημένους μας.

¨Οταν το παιδί μας λέει κάτι, πόσο σίγουροι είμαστε ότι το ακούμε πραγματικά? Καταλαβαίνουμε πραγματικά ποια είναι η ανάγκη του ή νομίζουμε ότι ξέρουμε τι θέλει και τι χρειάζεται γιατι απλά …”ξέρουμε εμείς” γονεις του είμαστε!!

Έχω βρεθεί άπειρες φορές μπροστά σε γονείς που ενώ προσπαθούν να ακούσουν τι λέει το παιδί τους τα δικά τους ραδιοφωνικά παράσιτα δεν τους αφήνουν να ακούσουν καθαρά. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις σχέσεις τον ανθρώπων όπως προανέφερα. Με αποτέλεσμα είτε ο σύντροφός μας, είτε ο φίλος μας, είτε τα παιδιά μας να μένουν δυσαρεστημένοι από την επαφή μαζί μας. Παρόλο που είχαμε τις καλύτερες προθέσεις ίσως δεν θα θέλουν να μοιραστούν κάτι ξανά μαζί μας, γιατί δεν εισακούστηκαν πραγματικά.

Πώς μπορούμε να εκπαιδεύσουμε λοιπόν τον εαυτό μας να λαμβάνουμε με μεγαλύτερη ευκρίνεια τα σήματα που μας στέλνουν οι δικοί μας.? Και πώς μπορούμε να γίνουμε πιο βοηθητική και ενυδατική στην σχέση μας μαζί τους?

Στα σεμινάρια μας, μαθαίνουμε πώς να το κάνουμε αυτό με επιτυχία μέσω απο απειρες βιωματικές ασκήσεις και εξάσκηση. Δέν θέλει κόπο θέλει τρόπο.!!

Αν όλοι μάθουμε να ακούμε πιο ουσιαστικά τους άλλους,τότε ίσως η βοή αυτού του πλανήτη, να γίνει πιο μελωδική.

Θές να είσαι και εσύ στην επόμενη συνάντησή μας?

Εσύ είσαι μέλος του

YogiMother Community!

Εδώ στηρίζουμε ο ένας τον άλλον και μαθαίνουμε χρήσιμες πληροφορίες μέσα από άρθρα, βίντεο, σεμινάρια και κύκλους γονέων.