3a.jpg
Vicky Woods

Vicky Woods

Changing the world, one parent at a time

Επικάλυψη Σοκολάτας στο παγωτό σας?

Προσπαθώντας να διατηρήσω την ψυχική και σωματική μου υγεία σε ισορροπία, παίρνω τον συνηθισμένο μου περίπατο, εν μέσω καραντίνας,  στην Μεσσηνιακή εξοχή. Λιγο αργότερα, εντοπίζω στο βάθος μια οικογένεια που έχει σταματήσει στα δεξιά, και διακρίνω μία ένταση στον αέρα. 

Το μικρό κοριτσάκι της οικογένειας, που πρέπει να ήταν περίπου 5 χρονών, έχει πέσει με το ποδήλατο του και έχει χτυπήσει ελαφρά το γόνατό του. Οι γονείς του στεκονται λιγο χαμένοι γύρω του και προσπαθούν να αντιδράσουν.

Εγώ πλησιάζω με αργά βήματα και το ομολογώ με τρώει η περιέργεια για την έκβαση αυτής της σύντομης περιπέτειας.

Οι γονείς και οι δύο στέκονται όρθιοι πάνω από το παιδί και το πεσμένο ποδήλατο. Το υψομετρικό αλλα και ψυχολογικό χάσμα μεταξύ του παιδιού τους μεγαλώνει. 

Το παιδί βρίσκεται σε παροδικό σοκ ενω οι γονείς αρχίζουν να επιστρατεύουν ότι ξέρουν και δεν ξέρουν ώστε να το καθησυχάσουν. Κυρίως εκείνοι δεν αντέχουν να βλέπουν το παιδί τους στεναχωρημένο και έτσι προσπαθούν να το αποσπάσουν απο το γεγονός. 

Με περίσσια ταχύτητα λοιπον, αρχιζουν να βγαζουν απο το τσεπάκι τους μερικά απο τα “12 Εμποδια Επικοινωνίας” 

“Ελα μωρέ, πως κάνεις ετσι? Δεν είναι τίποτα!”

“Εσύ είσαι μεγάλο κορίτσι”

“Που να σου πώ έγω που έιχα πέσει μία φορά  τι είχα πάθει”

Το παιδί αποσβολωμένο τους κοιτά και δεν αντιδρά. Εγώ διακριτικά πάντα,  πλησιάζω το σκηνικό και αναρωτιέμαι αν τελικά τα εμπόδια επικοινωνίας που χρησιμοποίησαν οι γονείς άθελά τους θα είχαν για αυτούς το επιθυμητό αποτέλεσμα. 

Για άλλη μία φορά ο Γκορντονς με επιβεβαιώνει. 

Ο πατέρας λέει στο κοριτσάκι “ Ελα δεν έχεις κάτι! Πάμε να φάμε ένα παγωτό!!!”

Τι πιο δελεαστικό για ένα παιδάκι από ένα παγωτό θα μου πεις? Φαντάζεσαι ότι το κοριτσάκι θα έφευγε τρέχοντας,  χωρίς δεύτερη σκέψη σωστά¨?

Κι ομως δεν έγινε έτσι….Το παιδι έχει νευριάσει και δεν ξέρει και γιατί, εξαπολύει όλο τον θυμό του στους γονείς του, λέγοντας “ Οχι δεν πάω!!” και χτυπώντας το ένα ποδαράκι του βροντερά στην γη. 

Θα αναρωτιέστε, τι κάνανε αυτοι οι φροντιστικοί γονείς τόσο λάθος και αντέδρασε έστι το κοριτσάκι ή ισως σκεφτόσασταν, οτι έχουν ένα “δύσκολο” παιδι, και απλά θα τους συμπονούσατε.

Ο Γκόρντονς μας έχει απλόχερα χαρίσει όλη του την εμπειρία και την γνώση, μελετώντας ακριβώς τέτοιου είδους αντιδράσεις παιδιών. Παρατηρώντας και εγώ με την σειρά μου πολλαπλά τέτοια παραδείγματα, φτάνω για άλλη μια φορά στο ίδιο συμπέρασμα.  

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να εισακούονται!! 

Το συγκεκριμένο παιδί, δεδομένου και της ηλικίας του δεν μπορούσε να διαχειριστεί το συναίσθημά του. Κατι που για τους γονείς ήταν απλό, για αυτο το μικρό κορίτσι ήταν αφόρητο και κατέκλυε όλων των ψυχικό του κόσμο. 

Αυτό που είχε ανάγκη ήταν ένας γονιός ο οποιος δεν θα υποτιμούσε το συναίσθημά του. Το παιδί θα είχε νιώσει πλήρη αποδοχή για αυτό που του συμβαίνει. Αντιθέτως εκείνοι, περνούσαν το μήνυμα στο παιδί, οτι δεν αποδέχονται το συναισθημα του, αρά ούτε και αυτό. 

Το παιδί αυτό δεν εισέπραττε κατανόηση από τους γονείς για αυτό που ένιωθε με αποτέλεσμα να αντιδράσει.  Οι συγκεκριμένοι γονείς απλά ήθελαν να κουκουλώσουν το συναίσθημα του παιδιού, δεν ήθελαν το παιδί τους να βιώνει κάτι αρνητικό και ετσι απλα του “ζαχάρωναν  το χάπι” προσφέροντάς του παγωτό.

Πάμε να δούμε πώς θα μπορούσαν αυτοί οι γονείς να αντιδράσουν με βάσή τον Γκόρντονς.

  • Κατεβαίνοντας  στο ύψος του παιδιού, επιχειρόντας την σωματική επαφή μαζί του (εφόσον το παιδί το επέτρεπε). Αλλιώς απλά διατηρώντας  την κοντινότητα και την βλεμματική επαφή. Αυτό αμέσως θα δημιουργουσε στο παιδί ένα δίχτυ συναισθηματικής ασφαλείας. 
  • Με την μέθοδο της “Ενεργητικής Ακρόασης” ο γονιός αναγνωρίζει το συναίσθημά του παιδιού πχ. ότι πονάει η τρόμαξε πολύ και αντανακλώντας το στο παιδί, του δίνει το χώρο και το χρόνο να επεξεργαστεί αυτό που του συναίβει. 
  • Στεκόμενοι κοντά του, χωρίς πολλα σχόλια και κριτική, είτε καλή είτε κακή, παιρνάμε το μήνυμα στο παιδί ότι, είμαι εδώ για σένα, και σε αποδέχομαι όπως και να είσαι, όπως και να νιώθεις.
  • Αν το παιδί χρειαζόταν μία αγγαλιά ή να κλάψει, ώς μηχανισμό εξισορρόπησης του συναισθήματος, τότε οι γονείς θα κρατούσαν με ιερότητα τον χώρο, ώστε το παιδί  με ασφάλεια να μπορέσει να εμπειριώσει, όλα αυτά τα πρωτόγνωρα και δύσκολα συναισθήματα γιαυτο. 

Το περιστατικό θα είχε λήξει σύντομα και το παιδί θα είχε καλυφθεί συναισθηματικά. Αν ο λόγος αντίστασης του, προερχόταν από κάποια άλλη αιτία που υπέβοσκε εκεί στα μεσσηνιακά λαγκάδια, τότε οι γονείς θα είχαν την ευκαιρία μέσω της ενεργητικής ακρόασης να εξιχνιάσουν και να φέρουν στην επιφάνεια, κάτι που απασχολεί το παιδί, αλλά του είναι δύσκολο να το εντοπίσει και να το εκφράσει μόνο του.

Ετσι και στις δύο περιπτώσεις το παιδί αλλά και οι γονείς θα έβγαιναν κερδισμένοι, και κανένα συναίσθημα δεν θα είχε ανακαλυφθεί στην γαρνιτούρα ενός παγωτού. 

Share this with a parent ➜

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email

Εσύ είσαι μέλος του

YogiMother Community!

Εδώ στηρίζουμε ο ένας τον άλλον και μαθαίνουμε χρήσιμες πληροφορίες μέσα από άρθρα, βίντεο, σεμινάρια και κύκλους γονέων.